برو بچه توپ

متأسفانه بسیاری از پدران فکر می‌کنند که ارتباط با فرزند امر مهمی نیست و منتظر می‌مانند تا کودک بزرگ‌تر شده و سپس سعی در برقراری ارتباط با وی دارند، در حالی‌که امروزه متخصصان امر کودک معتقدند که یک پدر مسئول و علاقه‌مند باید از همان دوران بارداری مادر، شروع به برقراری ارتباط با فرزند کند.
از آنجا که جنین از ماه 5 بارداری قادر به شنیدن اصوات خارج از رحم است، این دوران را بهترین زمان برای آشنایی اولیه بین پدر و فرزند می‌شمارند. پدران در این دوران باید هر روز زمانی را به صحبت با فرزند خود اختصاص دهند تا نوزاد از همان بدو تولد با صدای پدر ارتباط برقرار کند. همچنین پس از تولد کودک، تا 6 ماهگی زمانی است که نوزاد باید محبت فراوانی را از پدر خود دریافت کند.

 

 

 

این مبحث می‌تواند به شیوه‌های گوناگونی از قبیل ماساژ اصولی نوزاد ، ارتباط چشمی با او (نگاه کردن به مدت زمان طولانی به چشمان نوزاد) و صحبت کردن با کودک عرضه شود.
 بعضی از پدران حس می‌کنند که این کارها چون بازخوردی از سوی کودک ندارد، چندان حائز اهمیت نیست ولی مطمئن باشید که همه کودکان به خوبی از کارهای پرمهری که برایشان انجام می‌دهید، لذت برده و پس از مدتی می‌بینید که با نگاه یا حرکات دست و پای خود، آنها نیز محبتشان را به شما نشان می‌دهند.

 

 

 

متأسفانه در کشور ما گاهی پدران حس می‌کنند که کار چندانی نمی‌توانند برای فرزند و همسر خود در این دوران انجام دهند و از آنجا که ساعاتی از روز را نیز سر کار هستند، مادر و فرزند را به خانه پدربزرگ و مادر بزرگ برده و تنها به دیدارهای آخر هفته اکتفا می‌کنند. از آنجا که برقراری ارتباط در چند ماه نخست تولد نوزاد بسیار مهم است، والدین باید نهایت سعی خود را کنند که در این دوران در کنار یکدیگر بوده و به فرزند خود رسیدگی کنند.

 

 

 

پس از دوران 6 ماهگی ، پدرها می‌توانند بازی‌های متنوعی را نیز به کارهای قبلی خود اضافه کنند و همچنین برای فرزند خود کتاب ‌خوانده یا حتی قصه بگویند. بازی با کودک، علاوه بر آنکه لحظات لذت‌بخشی را به شما و فرزندتان هدیه می‌کند سبب افزایش مهارت‌های حسی ، حرکتی ، خلاقانه و ذهنی کودک نیز می‌شود. خوشبختانه در سال‌های اخیر، کتاب‌های گوناگونی در زمینه بازی با نوزاد و راه‌های برقراری ارتباط درست با او به بازار عرضه شده که شما می‌توانید با تهیه آنها یا انواع اسباب‌بازی‌های مناسب این گروه سنی، دقایق خوبی را در کنار یکدیگر سپری کنید.

 

 

از دوران یک سالگی تا 2سالگی نیز زمان بسیار مناسبی است تا پدرانی که پیشینه ارتباطی خوبی با فرزند خود برقرار کرده‌اند، به مستحکم ساختن این رابطه بپردازند. تحکیم رابطه کودک با پدر در این دوران موجب ایجاد حس اعتماد و اطمینان برای تمام عمر می‌شود و کودک تا آخر عمر می‌داند که فردی به نام پدر در کنارش وجود دارد که می‌تواند به وی اطمینان کرده و هرجا که لازم است از حمایت‌ها و توجهات او برخوردار شود.
 در این دوره، کودکان کم‌کم قادر به راه رفتن و بیان نخستین کلمات خود هستند و پدرها راحت‌تر می‌توانند با آنها ارتباط دوستانه برقرار کنند. شما می‌توانید در این زمان با فرزند خود به گردش‌های 2نفره بروید ، حرف بزنید ، بازی کنید ، قدم بزنید و...؛

 

 

 البته کودکان در این سن کمی دمدمی مزاج هستند و یک لحظه محبت و عاطفه درونی خود را با تمام وجود به پدر و مادر عرضه می‌کنند و لحظه‌ای دیگر سعی می‌کنند که با لجبازی از آنها فاصله بگیرند.

یک پدر خوب و آگاه نباید از این برخوردهای فرزند خود ناراحت شود زیرا او سعی در کسب حس استقلال دارد و می‌خواهد زندگی مستقلی را پایه‌گذاری کرده و برای کارهایش، خود تصمیم بگیرد. رشد و پرورش این حس در کودک نه تنها بد و آزار دهنده نیست بلکه شما باید به او کمک کنید تا این دوران را بهتر سپری کرده و به استقلال‌طلبی ویژه این سن دست پیدا کند.

 

 

 

 اما در مجموع پس از 18ماهگی ، کودک به یک مقلد تمام عیار از کارهای والدین خود به‌ویژه پدر (اگر ارتباط خوبی برقرار شده باشد) تبدیل شده و از آنجا که قادر به تشخیص صداها از یکدیگر است، صدای پدر را به‌عنوان یک مأمن مطمئن و آرام‌بخش به ذهن می‌سپارد (اگر پدر تا این زمان، وقت کافی برای صحبت کردن با او صرف کرده باشد).

 

 

 

 

پس از 2سالگی ، کودکان به ناظرانی تبدیل می‌شوند که هیچ‌چیز از چشمان تیزبینشان پنهان نمی‌ماند. آنها مدام به شما نگاه می‌کنند تا از رفتار و نحوه گفتار شما تقلید کنند. در‌این زمان، همچنان زمان کافی برای بازی و صحبت با فرزند خود صرف کنید و برای بیان مطالب خود از کلمات و جملات سلیس، روان و کوتاه استفاده کنید.
یادتان باشد، دامنه لغوی کودکان هنوز محدود است و با حرف زدن‌های پی‌درپی و کلمات ثقیل، تنها موجب سردرگمی او می‌شوید. با افزایش سن کودک حتماً زمان‌هایی را برای گردش‌ها یا غذاخوردن‌های 2نفره با یکدیگر اختصاص دهید، با او با احترام صحبت کرده و از به‌کار بردن الفاظ نامناسب یا حتی شوخی‌هایی که بار منفی در خود دارند، بپرهیزید. برای فرزند خود، یک دوست، یک پدر و یک حامی همیشگی باشید.



گردآوری : گروه سبک زندگی سیمرغ

www.seemorgh.com/lifestyle

منبع : hamshahrionline.ir

 

 

 

 

 

«برای مهمانی شام شب جمعه، از یک هفته قبل برنامه‌ریزی کردم و تمام کارهایم را یک روز جلوتر تمام کردم. خوشحال بودم که خانواده خودم و همسرم مهمان ما هستند. نهایت تلاشم را کردم تا پدر و مادرم به داشتن فرزندی مثل من افتخار کنند و پدر و مادر همسرم هم در خانه فرزندشان احساس آرامش و شادی بکنند اما همه چیز به خاطر یک حرف و حرکت ناخواسته به هم ریخت. نمی‌دانم تقصیر من بود یا خانواده همسرم. هنوز هم نفهمیده‌ام توقع آنها از من بالاست یا رفتار من با آنها صحیح نیست...»

در اغلب موارد همین‌طور بی‌دلیل و اتفاقی، لحظه‌های خاص، موقعیت‌های ویژه زندگی، رابطه‌های ما و... به خاطر یک حرف یا حرکت نادرست و ناخواسته خراب می‌شود. رابطه عروس و مادر شوهر یا مادر زن و داماد هم از این قاعده مستثنا نیست. شاید اگر در همه سال‌های پیش از ازدواج، از روابط تیره و تار عروس و مادرشوهر یا مادر زن و داماد برای ما نقل نمی‌کردند یا نقل می‌کردند و راهکارهای رفع این مشکل را هم می‌گفتند، بعد از ازدواج این‌قدر راهمان را گم نمی‌کردیم. در این مقاله درباره رفتارهای درست با والدین همسرمان صحبت می‌کنیم.

 

 

 

 

«یادم نمی‌رود روزی را که برای بله برون آمدید خانه ما. از خجالت آب شدم. آرزو می‌کردم کاش هیچ‌وقت کادوی توی بی‌سلیقه را باز نمی‌کردم. آبرویم پیش همه رفت...». این حرف‌ها، یادآوری‌های ناراحت‌کننده‌ای است که نه تنها تغییری در هیچ چیز ایجاد نمی‌کند بلکه کدورت، دلخوری و آزردگی خاطر زن و شوهر را نیز به دنبال دارد.

 

به عقیده روان‌شناسان، نخستین گام برای داشتن زندگی موفق «انتخاب همسر از طبقه و جایگاه اجتماعی – فرهنگی شبیه به هم» است. هر چه شباهت خانواده‌ها از نظر فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و... نزدیک‌تر باشد، ازدواج موفق‌تر خواهد بود. دلیل این موفقیت هم این است که رفتارها و شیوه زندگی زن و مرد به هم نزدیک‌تر است چون تربیت تقریبا مشابهی داشته‌اند.

اما گاهی به دلایل مختلف انتخاب همسر طوری است که خانواده‌ها شباهت کمتری به هم دارند و در نتیجه نقاط مشترک کمتری هم بین زن و مرد دیده می‌شود. این «تفاوت دیدگاه‌ها» سرآغاز جنگ و جدل میان زن و شوهر با همدیگر و با والدین طرف مقابل است. بنابراین اگر می‌خواهیم زندگی زناشویی موفقی داشته باشیم، بعد از ازدواج باید تفاوت‌های بین والدین خودمان و همسر‌مان را بفهمیم و بپذیریم تا بتوانیم زندگی خوب و موفقی داشته باشیم.

 

 

 

 

«تا حالا شده پدرت به خاطر اینکه به او احترام می‌گذارم، غذای موردعلاقه‌اش را می‌پزم و چای پررنگش را فراموش نمی‌کنم از من تعریف و تشکر کند؟ فقط ایراد‌های من را می‌بیند. اگر اینجا بیاید و از من ایراد نگیرد، شبش صبح نمی‌شود. مثلا اینکه چرا یادم رفته چای پررنگ برایش ببرم!».  همه ما آزادی را دوست داریم و دوست نداریم از کسی اطاعت کنیم اما «احترام‌گذاشتن، مدارا‌کردن و توجه‌کردن» با «اطاعت‌‌کردن» متفاوت است.

 

روان‌شناسان معتقدند اگر افراد از رفتارهایی که حساسیت طرف دیگر را بر می‌انگیزد، آگاه باشند و برای لحظاتی که در کنار هم هستند این رفتارها را انجام ندهند، خیلی از مشکلات برطرف می‌شود. این رعایت کردن، دقت و تیزهوشی ما را نشان می‌دهد. چای پررنگ پدرشوهر را فراموش نکنیم تا همگی آرام و شاد زندگی کنیم!

«امکان ندارد من حرفی بزنم و مادرت برخلاف من حرف نزند. فقط دوست دارد ایراد بگیرد. می‌نشیند و رفتار من را زیر ذره بین می‌برد» .  اغلب ما با اظهار نظر بجا و نابجای مادرزن یا مادرشوهر‌مان مشکل داریم. به همین دلیل همیشه در حال پیش‌داوری هستیم. این رفتار، هم ما و هم همسر‌مان را آزار می‌دهد. برای اینکه درست قضاوت کنیم، هر دفعه که قرار است مادر و پدر همسر‌مان را ببینیم، ذهنمان را از رفتار‌ها و حرف‌های آنها پاک کنیم. فکر کنیم هر بار اولین باری است که آنها را می‌بینیم. گذشته با همه خوبی‌ها و بدی‌هایش تمام شده است.

«امروز پنجمین روزی است که با علی قهر هستم. رفتار مادرش خیلی بد بود. پدرش هم انگار نه انگار ... دوست ندارم با علی قهر کنم ولی رفتار بد پدر و مادرش را چطوری تلافی کنم؟»
قهر، بی‌توجهی، بی‌تفاوتی، جر و بحث و.. با همسر به دلیل رفتار نادرست والدین‌اش رفتار بسیار اشتباهی است. روان‌شناسان معتقدند رفتار اشتباه والدین همسر‌مان را نباید به حساب همسرمان بگذاریم.

از طرفی نباید دلخوری‌مان را همان‌جا - پیش پدر و مادر همسرمان - نشان بدهیم. هر حرکت نابجای ما، گله‌کردن، کم محلی و... به همسر یا والدین او نتیجه‌ای عکس دارد، علاوه بر اینکه می‌تواند جرقه یک آشوب بزرگ باشد که بازنده اصلی این آشوب هم ما هستیم. بنابراین با سیاست و بررسی دقیق مسائل و شرایط، حل هر مشکل و مسئله‌‌ای را به زمانی که با همسرمان تنها هستیم، موکول کنیم. حضور نفر سوم در مسائل زناشویی یا قهر به جای صحبت‌‌کردن درباره مشکلات، بدترین راه‌حل است. فراموش نکنیم که هیچ وقت نباید همسرمان را به خاطر رفتار نامناسب پدر و مادرش تنبیه کنیم.

 

 

 

 

«برنامه پیک نیک امروز را برای این به هم زدی که من با مامان و بابام و خواهرم قرار گذاشتم؟ آمدن آنها این‌قدر آزارت می‌دهد که به خاطر نیامدن آنها الم شنگه به پا کنی و داد بکشی؟».
تا حالا حتما اتفاق افتاده که برنامه‌ای را - که از هفته قبل تنظیم کرده‌ایم - به خاطر جنجال و قهر همسر‌مان - که راضی نشده با پدر و مادرمان بیاید - به‌هم زده باشیم. حساسیت بی‌منطق همسر ما نباید باعث قطع رابطه با والدین‌مان بشود بلکه فقط نباید در تصمیم‌گیری‌ها و برنامه‌ریزی‌ها، حضور و تصمیم پدر و مادرمان را حتمی و تعیین‌کننده نشان بدهیم. در واقع، نباید حرفی بزنیم یا حرکتی انجام بدهیم که شریک زندگی‌مان حضور حتمی یا سایه دائمی والدین ما را در زندگی مشترک احساس کند. هر برنامه دسته جمعی فقط باید به صورت یک «پیشنهاد» مطرح بشود؛ نه یک «ضرورت».

بی‌اهمیتی به پدر و مادر همسرمان، حذف تدریجی آنها از زندگی‌مان، کم‌شدن رفت و آمدها و ارتباط‌های تلفنی و کم‌کردن علاقه فرزندان‌مان به خانواده همسر‌مان و در مقابل توجه بیش از حد به والدین خودمان، رفتاری نیست که از چشم همسر‌مان دور بماند. تلاش نکنیم پدر و مادر و خانواده همسر‌مان را از او دور کنیم. این حرکت، ضربه روحی – روانی شدیدی به او و در نتیجه به زندگی مشترک ما می‌زند.

 

 

 

 

«قبل از اینکه به خرید‌های مادرت برسی، اول باید خرید‌های خانه خودت را انجام بدهی. فقط تو به پدر و مادرت سرویس می‌دهی؟ بقیه کجا هستند؟»
روان‌شناسان معتقدند زن و شوهر نباید جلوی آزادی عمل همدیگر را بگیرند. اجازه بدهیم همسر ما آزادانه آنچه را دوست دارد، برای والدین‌اش انجام بدهد. در واقع هر چقدر به همسر‌مان آزادی عمل بیشتری بدهیم، خودمان هم آزادی عمل بیشتری خواهیم داشت.

و در نهایت اینکه، فراموش نکنیم مادر و پدر همسر ما «منحصربه‌فردترین» افراد زندگی او هستند زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند بیشتر از یک پدر و مادر داشته باشد و توهین و بی‌احترامی به پدر و مادر او، توهین به اوست؛ علاوه بر اینکه با این توهین‌ها به صورت غیرمستقیم بی‌علاقگی‌مان را به همسر‌مان نشان می‌دهیم.



گردآوری : گروه سبک زندگی سیمرغ

www.seemorgh.com/lifestyle

منبع : hamshahrionline.ir

 

 

 

 

چه مدت بعد از ازدواج بچه‌دار شویم ؟ این سوالی است که برای بسیاری از زوج‌های جوان مطرح می‌شود و در پاسخ به آن تردید دارند. عده‌ای معتقدند 1 تا 2 سال بعد از ازدواج باید بچه‌دار شوند تا زندگی مشترک آنها روال عادی و تکراری پیدا نکند اما برخی دیگر ممکن است چند سال بچه‌دار شدن را به تعویق بیندازند تا آمادگی لازم را به دست بیاورند...

 البته زوج‌هایی هم هستند که هیچ‌وقت به فکر بچه‌دار شدن نمی‌افتند و از مسوولیت آن هراس دارند. وضعیت شما هرچه که باشد، حتی اگر می‌دانید که می‌خواهید بچه‌دار شوید، باز هم می‌توانید تصمیم آگاهانه‌تری بگیرید. اگر در تصمیم‌گیری درمورد بچه‌دار شدن یا نشدن با مشکل مواجه هستید یا اینکه می‌خواهید بدانید آیا برای این تغییر مهم و دایمی ‌در زندگی خود آمادگی کافی دارید، دکتر نادر شکیبا روانشناس و مشاور خانواده در این مطلب به پرسش های رایج در این باره پاسخ می دهد.

 

 

قبل از بچه‌دار شدن باید برای این سوال پاسخ قانع‌کننده‌ای داشته باشید. بچه‌دار شدن نمی‌تواند یک زندگی زناشویی متزلزل را ترمیم یا تحکیم کند و با حضور یک نوزاد، مشکلات چند برابر هم می‌شود. باید قبل از اینکه صاحب فرزندی شوید ، خود و همسرتان را به‌خوبی بشناسید ، خالصانه به یکدیگر علاقه‌مند باشید و رابطه میان شما صمیمی و کاملا باثبات باشد. به بیان دیگر باید آینده رابطه شما روشن، مطمئن و قابل پیش‌بینی باشد.

 

برای بچه‌دار شدن باید از توان مالی مناسبی برخوردار باشید. یک کودک با وابستگی‌های مالی فراوانی به این دنیا می‌آید که این وابستگی‌ها با گذشت زمان افزایش می‌یابند. هزینه‌های نگهداری و پرورش کودک زیاد است و از هزینه زایمان، هزینه‌های درمانی، نیازهای تغذیه‌ای و پوشاک و اسباب‌بازی شروع می‌شود و به شهریه مدرسه و دانشگاه، پر کردن اوقات فراغت، ازدواج و... می‌رسد.

لازم است برای این کار پشتوانه مالی (برخورداری از امنیت شغلی و مالی)، یک شغل با درآمد مکفی و پایدار و پس‌انداز خوبی داشته باشید.

 

 

اگر در سن مناسبی ازدواج کرده‌ باشید بدون هیچ مشکلی می‌توانید چند سالی بچه‌دار شدن را به تعویق بیندازید و به شناخت بیشتری برسید اما گاهی افراد در سنین بالا ازدواج می‌کنند و فرصت بیولوژیکی زیادی برای بچه‌دار شدن ندارند و نمی‌توانند سال‌های زیادی را صرف شناخت طرف مقابل کنند، بنابراین باید زودتر از دیگر زوج‌ها به فکر بچه‌دار شدن بیفتند. البته این یک باور کاملا غلط است که اگر در سنین بالا ازدواج می‌کنید، باید بلافاصله بچه‌دار شوید زیرا اول باید از تداوم رابطه‌تان مطمئن شوید و بعد مرحله جدیدی را آغاز کنید اما گذر از این مرحله باید سریع‌تر باشد. برای حل این مشکل می‌توانید از یک مشاور خانواده کمک بگیرید.

 

 

 

 

رفع نیازهای مالی یکی از شرط های اولیه بچه‌دار شدن است اما پول نمی‌تواند نیازهای احساسی و عاطفی فرزند شما را برآورده کند. کودک به حضور شما نیاز دارد و هیچ‌چیز را نمی‌توان جایگزین آن کرد. حتی گرانقیمت‌ترین لباس‌ها و اسباب‌بازی‌ها و خوراکی در مقابل وقت گذاشتن شما بی‌ارزش هستند. اگر مشغله کاری زیادی دارید، بهتر است از بچه‌دار شدن صرف‌نظر و آن را به زمان مناسب‌تری موکول کنید.

 

 

اگر شما و همسرتان از یک فرهنگ یا حتی طبقه اجتماعی متفاوت باشید یا حتی درباره چگونگی تربیت کودک هم‌عقیده نباشید، این تفاوت‌ها می‌تواند طی پرورش کودک زمینه‌ساز مشاجره و کشمکش‌های فراوانی شود. البته لازم نیست در مورد همه چیز هم‌عقیده باشید اما ضروری است درمورد اینکه چگونه در آینده با فرزندتان رفتار کنید به تفاهم برسید. نباید فراموش کنید که فرزندپروری یک علم است. شما باید از مراحل رشد و تکامل کودک، نحوه مراقبت از کودک و روان‌شناسی کودک و نوجوان آگاهی کامل داشته باشید و بدانید چگونه باید با یک کودک خردسال یا یک نوجوان رفتار کنید.

 

 

 

 

بارداری و زایمان باعث اضافه وزن مادران می‌شود (به‌ویژه در ناحیه شکم). این اضافه وزن ممکن است همیشگی یا گذرا باشد. به هر حال برای بازگشت به وضعیت اولیه، حداقل 9 ماه تا یک سال زمان لازم است، بنابراین باید آمادگی پذیرش این تغییرات ظاهری را داشته باشید.

 

 

بی‌خوابی‌های شبانه ، به هم ریختن الگوهای خواب ، نداشتن وقت کافی برای رسیدگی به خودتان ، رابطه جنسی و تفریح و اوقات‌ فراغت کمتر ، از مشکلات پیش روی شماست که همزمان با بچه‌دار شدن باید با آنها کنار بیایید. بچه‌دار شدن در ماه‌های نخست زندگی مشترک می‌تواند استرس و فشار روحی زیادی به شما و همسرتان تحمیل کند بنابراین اگر در سن مناسبی ازدواج کرده‌اید و افزایش سن شانس بچه‌دار شدنتان را کاهش نمی‌دهد، سعی کنید تا 3 سال پس از ازدواجتان صاحب فرزندی نشوید.

 

 

شما باید احتمال تولد نوزادی با نقص‌های جسمی و روانی را مدنظر داشته باشید (هر چند که اغلب آنها قابل پیشگیری است). ممکن است نوزاد شما، آن‌طور که در رویاهایتان می‌پروراندید، نباشد. مثلا ممکن است زیبایی یا هوش دلخواه شما را نداشته باشد. اگر پسر یا دختر بودن نوزاد هم برایتان مهم است، با مشکلات بیشتری روبه رو می شوید.اجازه دهید او به دنیا بیاید و کم کم با او آشنا شوید .

 

 

خانواده‌های اکثر کودکانی که به سن ورود به مرحله پیش‌دبستانی رسیده‌اند از الان به فکر ثبت‌نام در پیش دبستانی هستند.

حضور در پیش دبستانی مناسب، قدم بسیار ارزشمند و مثبتی برای کسب تجربه کودک در زمینه محیط مدرسه و چگونگی رویارویی او با چنین شرایطی است. سن پیش‌دبستانی، مناسب‌ترین سن برای پرورش خلاقیت ، مهارت‌های اجتماعی و هنری و... به حساب می‌آید که هرگز نمی‌توان هیچ برهه‌ای از سن کودک را جایگزین این دوران کرد.

البته حضور برخی از کودکان در پیش‌دبستانی، سختی‌ها و مشقت‌های خاص خود را دارد. آشنایی و اجرای مراحل ذیل، والدین عزیز را برای آماده‌سازی‌ کودک و حضور بدون مشکل او در پیش‌دبستانی راهنمایی می‌کند.

 

 

 

 

گام اول : یک سال قبل از فرارسیدن زمان رفتن فرزندتان به پیش‌دبستانی تحقیقات خود را آغاز کنید. لیستی از پیش‌دبستانی‌های اطراف منزل یا محل کار خود را آماده کنید و به‌تدریج به همه آنها سری بزنید و در هنگام مراجعه حضوری با احترام از مسئولان مدرسه، راجع به سیستم آموزشی ، وسایل کمک آموزشی و... سؤالاتی حرفه‌ای و تخصصی بپرسید و تنها به ظاهر و تجملات مدرسه و چند زبانه‌بودن و وجود چندین کلاس جانبی که بعضا بی‌فایده است اکتفا نکنید.

 

 

گام دوم : از مدیریت مدرسه یا مسئولان اصلی مدرسه راجع به میزان تجربه و تحصیلات آنها و معلمان مدرسه سؤالاتی کنید تا مطمئن شوید آنها در کار خود حرفه‌ای‌اند. به‌خصوص راجع به ساعت آموزشی و ساعت تفریح و کلاس‌های ورزشی مدرسه سؤالاتی بپرسید و سپس میزان و نسبت این دو را با هم مقایسه کنید تا از متعادل و متناسب بودن آن مطمئن شوید.

 

 

گام سوم : تنها به صحبت کردن با مدیریت و کارکنان مدرسه اکتفا نکنید بلکه با کسب اجازه از آنها در ساعتی که حضور شما مزاحمتی در روند اداره کلاس ایجاد نمی‌کند سری به کلاس‌های درسی و غیردرسی بزنید. به نظافت کلاس‌ها و وسایل کمک آموزشی و نحوه استفاده از آنها نیز توجه کنید (تنها به جنبه تزئینی آن توجه نداشته باشید.)

 اگر حیاط مدرسه مجهز به وسایل تفریحی است نظارت کارکنان مدرسه حین بازی بچه‌ها را با دقت زیرنظر بگیرید و نحوه قضاوت، داوری و رهنمودهای آنها هنگام مشاجره و تدافع بچه‌ها را با دقت ارزیابی کنید و به آن بیندیشید که فرزند شما چگونه باید در نخستین محل تحصیل و یادگیری‌‌اش با مهارت‌های اجتماعی و مشارکت گروهی آشنا شود.

 

 

گام چهارم : با توجه به ساعت آموزشی مدارس، اگر مدرسه، مسئول تغذیه ناهارکودک نیز هست، در ساعت ناهار نیز سری به مدرسه بزنید تا از بهداشتی و سالم‌بودن غذا و منطبق بودن آن با فهرست غذایی که در اختیار بچه‌هاست مطمئن شوید. در برخی مدارس که ساعت حضور بچه‌ها طولانی است برای گروه سنی پیش‌دبستانی ساعت خواب نیمروزی در نظر می‌گیرند لذا در این صورت به نحوه حضور بچه‌ها (از لحاظ ورود با کفش به وسایل خواب مانند بالش، پتو و...) در مکان خواب دقت کنید.

 ساعت طولانی حضور در مدرسه همیشه نمی‌تواند امتیازی مثبت تلقی شود زیرا گاهی اوقات به‌طور عملی بعد از ناهار، زمان کودک تنها به خواب و بازی بدون هدف در حیاط اختصاص می‌یابد.

 

 

گام پنجم : اگر تصمیم قطعی برای ثبت نام فرزندتان در پیش دبستانی مورد نظرتان دارید، شرایط و زمان دقیق ثبت نام را جویا شوید زیرا گاهی اوقات به‌علت محدودیت جا و فضای آموزشی از تعداد محدودی کودک ثبت نام به عمل می‌آید.

 

 

 

برخی از نکات عمومی که حتما والدین عزیز باید هنگام ثبت نام مد نظر قرار دهند :

 

 

1- از لحاظ امنیت محیط بازی ، مدرسه مورد نظر را با دقت بررسی کنید و درصورت مشاهده نقص، آنها را به اطلاع مدیریت مدرسه برسانید.

 

 

2- در هنگام ثبت نام و آغاز سال تحصیلی، میزان علم و مهارت فرزندتان را با دقت و بدون جانبداری بررسی کنید و بعد از 3ماه، مجددا کودک را ارزیابی کنید تا از پیشرفت و بهبود شرایط او و مثبت‌بودن برنامه‌های مدرسه اطمینان حاصل کنید.

 

 

3- به تعداد دانش‌آموزان هر کلاس توجه کافی داشته باشید زیرا کلاس‌های پرجمعیت بازدهی زیادی ندارند.

 

 

4- بعد از شروع مدرسه و گذشتن چند هفته‌ای، به‌طور غیرمستقیم از فرزندتان سؤالاتی درباره وضعیت و شرایط مدرسه بپرسید تا از مرتب بودن اوضاع اطمینان حاصل کنید.

 

 

5- به‌طور مرتب با معلم فرزندتان در تماس باشید تا از مطلوب‌بودن شرایط فرزندتان مطمئن شوید یا درصورت وجود مشکلی، همراه و هماهنگ با معلم او به رفع آن مبادرت ورزید.

 

 

6 ـ با والدینی که کودکشان در سال گذشته در پیش‌دبستانی مورد نظر شما تحصیل می‌کرده‌اند ارتباط برقرار کنید و سؤالاتتان را از آنها هم بپرسید زیرا آنها شاهدان مطمئن و معتبرتری خواهند بود.

 

 

 

گردآوری : گروه سبک زندگی سیمرغ

www.seemorgh.com/lifestyle

منبع : hamshahrionline.ir

 

 

 

 

 

 

میلیون‌ها خانواده هر روزه از اینترنت برای یادگیری، تحقیق، خرید، انجام امور بانکی، به اشتراک‌گذاری تصاویر، بازی، دانلود فیلم و موسیقی، ارتباط با دوستان، ملاقات افراد جدید و ... استفاده می‌کنند که برای حفظ امنیت در این محیط دانستن اصول اولیه محافظت ضروری است.

 

 

با ورود اعضای خانواده به دنیای آنلاین ، صرفنظر از سن آنها باید آموزش‌هایی در مورد امنیت فضای سایبر به آنها داده شود چرا که آمارها نشان می‌دهد هکرها هر 39 ثانیه از طریق اینترنت به کامپیوترهای افراد حمله می‌کنند‌. همچنین بیش از دویست هزار ویروس کامپیوتری تاکنون شناخته شده که این تعداد هر روز در حال افزایش است و یک سوم سایت‌های اینترنتی نیز در تسخیر مسائل غیراخلاقی است.

طبق بررسی‌های صورت گرفته جرائم اینترنتی از سال 2007 تا 2008 نیز حدود 33 درصد افزایش داشته‌اند و در سال 2008 حدود 9.9 میلیون آمریکایی قربانی سرقت یا جعل هویت قرار گرفته‌اند.

 

اما در کشور ما با توجه به جدید بودن بحث استفاده از ابزار الکترونیکی برای امور روزمره و عدم شناخت کافی از جرائم رایانه‌ای، اهمیت دانستن اصول اولیه محافظت در فضای سایبر امری است که به شدت احساس می شود.

 

 

 

گفته شده است که به دلیل نبود آموزش‌های مدون به کاربران رایانه ای حدود 50 تا 60 درصد سیستم ها در ایران در خطر جاسوسی الکترونیک هستند.

ضرورت حفظ امنیت اعضای خانواده در اینترنت
شرکت‌هایی که در زمینه تولید ابزارهای فیلترینگ برای کنترل دسترسی کودکان به اینترنت فعالیت می‌کنند، در گزارش‌های خود اعلام کرده‌اند که بیش از یک ‌سوم اینترنت را سایت‌های غیراخلاقی تشکیل می‌دهند که می‌توانند آسیب‌های فراوانی به کودکان و حتی بزرگسالان وارد کنند.

بر اساس نتایج حاصل از این مطالعات مشخص شده که از کل اینترنت بیش از 37 درصد سایت‌ها با موضوعات غیراخلاقی فعالیت می‌کنند. تعداد سایت‌های اینترنتی ارائه دهنده خدمات بازی‌های آنلاین طی یک سال گذشته 212 درصد افزایش یافته و سایت‌های حاوی بخش‌های خشونت‌آمیز 10 درصد بیشتر شده که این امر هشداری برای استفاده بدون کنترل کودکان از اینترنت است.

 

بر این اساس و با وجودی که آگاهی کودکان و نوجوانان برای دسترسی آسان به این سایت‌ها روز به روز افزایش می‌یابد، لزوم دقت و کنترل خانواده‌ها برای کاهش ورود به این سایت‌های اینترنتی توسط کودکان ضروری خواهد بود.

 

 

 

توصیه‌هایی برای جلوگیری از تهدیدات سایبری
از آنجایی که دانستن اصول اولیه محافظت در فضای سایبر امری ضروری به نظر می‌رسد رعایت نکاتی در اینباره به تمامی خانواده‌ها توصیه می‌شود:

 

 

1. به محل قرار دادن کامپیوتر در خانه دقت کنیم

در خانه‌ای که کودکان و نوجوانان در آن زندگی می‌کنند، محل قرار گرفتن کامپیوتر خانواده بسیار مهم است. بنابراین بهتر است که کامپیوتر خانوادگی در محلی از خانه قرارگیرد که محل رفت و آمد زیاد اعضای خانواده باشد و تعداد ساعاتی که بچه‌ها با این کامپیوتر کار می‌کنند نیز محدود باشد. بهتر است والدین اطمینان حاصل کنند که سیستمشان دارای نرم‌افزار امنیتی حاوی ابزارهای کنترلی والدین باشد.

 

 

2. کارکردن تیمی برای مشخص کردن محدودیت‌ها

خانواده‌ها باید دقیقا در مورد اینکه چه چیزهایی مناسب یا نامناسب است تصمیم‌گیری کرده و در این کار فرزندان خود را مشارکت دهند. برای این کار باید مواردی چون انواع وب سایت‌های مناسب، اتاق های چت و روم هایی که برای مشارکت مناسب هستند توجه کنند.

همچنین از اتاق‌های چت نظارت شده استفاده شود و این اطمینان حاصل شود که به غیر از این موارد فرزندان از دیگر اتاق‌های چت استفاده نکنند چرا که این اتاق‌های چت می‌توانند حاوی موضوعات نامناسبی برای افراد جوان باشند. خانواده‌ها همچنین باید انواع چیزهایی که فرزندان می‌توانند به صورت آنلاین در مورد آن بحث کنند را مشخص کنند.

 

 

 

3. در خانه در مورد قوانین کامپیوتر خانگی توافق شود

برای توافق بر سر استفاده از کامپیوتر خانگی بهتر است که برخی قوانین در این رابطه وضع شود. هرگز کلمه عبور خود را فاش نکنید. هرگز شماره تلفن یا آدرس خود را افشا نکنید. هرگز اطلاعاتی را که هویت شما را آشکار می کند ارسال نکنید و هرگز تصاویر نامناسب یا تصاویری که هویت شما را افشا می کند ارسال نکنید.

همچنین براساس این قوانین هیچ گونه اطلاعاتی را با غریبه هایی که به صورت آنلاین ملاقات می‌کنید به اشتراک نگذارید. هرگز با غریبه‌هایی که به صورت آنلاین آشنا شده اید، قرار ملاقات نگذارید و هرگز ضمایم ایمیل‌های ارسال شده از طرف غریبه‌ها را باز نکنید. بهتر است این قوانین به اطلاع همه اعضای خانواده رسانده شود.

 

 

 

خانواده‌ها باید اطمینان حاصل کنند که نرم افزار امنیتی مستحکمی دارند که سیستمشان را در برابر ویروس‌ها، هکرها و جاسوس افزارها محافظت می‌کند. این نرم افزار امنیتی همچنین باید محتوا، تصاویر و وب سایت‌های خطرناک را فیلتر کند. این نرم افزار باید مرتب به روزرسانی شود چرا که هر روزه تهدیدات جدیدی متولد می‌شوند که به روزرسانی خودکار نرم افزارهای امنیتی بسیار می‌تواند در این زمینه موثر واقع شود.

 

 

 

تمامی نرم افزارهای امنیتی مهم و پرکاربرد، ابزارهای نظارتی و کنترلی ویژه والدین ارائه می‌دهند. برای یاد گرفتن نحوه کار با این ابزارها باید زمان گذاشت و از گزینه‌هایی که موضوعات و محتوای نامناسب را فیلتر و مسدود می‌کنند استفاده کرد.

برخی تولید کنندگان نرم افزارهای امنیتی علاوه بر قرار دادن ویژگی های نظارتی در این نرم افزارها، نرم افزار خاصی نیز ویژه نظارت والدین بر فعالیت‌های آنلاین فرزندان خود عرضه کرده اند. برای مثال شورای عالی اطلاع رسانی نیز نرم افزار فیلترینگ خانگی را عرضه کرده که به صورت رایگان از طریق پرتال این شورا قابل دسترسی است.

این نرم افزارها فرزندان خانواده را از دسترسی به محتوای نامناسب ، خطرات شبکه‌های اجتماعی ، افراد غریبه و سایر تهدیدات آنلاین بر حذر می‌دارند. البته این ابزارها دارای محدودیت‌های خاص خود نیز هستند و بهتر است والدین خود، شخصا به نظارت بر کار فرزندانشان در اینترنت بپردازند.

 

 

 

هر کسی که آنلاین می‌شود باید این نکته را به خاطر بسپارد که صرفنظر از اینکه دوستان آنلاین را چند دفعه به صورت آنلاین ملاقات کرده و صرف نظر از اینکه چه مدت با این افراد چت کرده و صرف نظر از اینکه چقدر آنها را می‌شناسد، افرادی که به صورت آنلاین ملاقات کرده افرادی غریبه هستند و دروغ گفتن در مورد هویت شخصی برای فرد آنلاین کاری بسیار ساده است. همچنین کودکان و نوجوانان باید بدانند که فردی که وانمود می کند هم سن آنهاست، می تواند 40 ساله باشد.

با وجودی که وب سایت‌های شبکه‌های اجتماعی می تواند راه ایده آلی برای ملاقات افراد جدید به صورت آنلاین باشد به خانواده‌ها توصیه می‌شود وارد این سایت‌ها شده و پروفایل فرزندان خود را چک کنند تا اطمینان حاصل کنند که مکالمات نامناسبی رخ نداده باشد و تصاویر غیرقابل قبولی ارسال نشده باشد.

 

 

برای ایجاد کلمات عبور قوی که به راحتی کشف نشوند، باید کلمه عبور شما حداقل 8 کاراکتر داشته باشد و ترکیبی از حروف، ارقام و نشانه‌ها باشد. کلمات عبور باید در فواصل زمانی معین تغییر کنند تا احتمال سوء استفاده از یک کلمه عبور در طول زمان کاهش یابد. همچنین رعایت این نکته نیز الزامی است که کلمه عبور خود را با دیگران به اشتراک نگذارید.

 

 

 

کاربران باید نرم افزار امنیتی خود را باز کرده و اطمینان حاصل کنند که سه ویژگی آنتی ویروس ، ابزار ضدجاسوسی و فایروال را دارا است. این هسته‌های محافظتی باید با ابزار ضد هرزنامه و نرم افزار جستجوی امن نیز تقویت شوند.

ایده بسیار خوبی است که خانواده ها یک مجموعه امنیتی برروی کامپیوتر خانوادگی خود داشته باشند که شامل ابزارهای کنترلی والدین و ابزارهای جلوگیری از سرقت هویت نیز باشد.

 

 

 

 به والدین توصیه می شود که برای فرزندان کوچک خود در مورد کامپیوتر، اینترنت و اهمیت حفظ امنیت در اینترنت توضیح داده و نحوه نفوذ هکرها به کامپیوتر آنها و از کار انداختن سیستم را برای آنها شرح دهند.

والدین باید برای فرزندان در مورد اهمیت عدم افشای اطلاعات شخصی در اینترنت کاملا توضیح دهند و بگویند که نباید در مورد محل زندگی یا مدرسه خود برای دیگران توضیح دهند.

از کودکانمان بخواهیم که فرمهای آنلاین را بدون حضور ما پر نکنند و برای جستجو، موتورهای جستجوی ویژه کودکان مانند Yahoo! Kids را به آنها معرفی کنیم. برای فرزندان بزرگتر نیز در مورد ویروس‌ها، جاسوس افزارها و هکرها و نحوه کار آنها شرح داده و به آنها بگوییم که سرقت هویت چگونه اتفاق می‌افتد. برای آنها توضیح دهیم که هر اتفاقی بر روی کامپیوتر می‌افتد توسط شما قابل بررسی و ردیابی است. به آنها اطمینان دهیم که در صورت وقوع هر اتفاقی به آنها کمک خواهیم کرد و نحوه مسدود کردن کاربران مزاحم را به آنها یاد دهیم.

 

 

 

هر چه بیشتر بدانیم از امنیت بیشتری برخوردار خواهیم بود. برای این منظور به اخبار امنیتی و به روز رسانی‌های امنیتی توجه کرده و مقالات ساده امنیتی را مطالعه کنیم.

 

 

 

گردآوری : گروه سبک زندگی سیمرغ

www.seemorgh.com/lifestyle

منبع : hamshahrionline.ir

 

 

 

 
آمار بالای طلاق سوالات زیادی مطرح می‌کند :  آیا ازدواج به اندازه کافی جدی گرفته نمی‌شود ؟  آیا زوج‌ ها خیلی جوان ازدواج می‌کنند ؟

 

 

از بچگی به ما یاد داده ‌اند که ازدواج پیوندی ثابت و ماندگار بین دو نفر است که عمیقاً به هم متعهد هستند و می‌خواهند با هم زندگی نو بسازند. ازدواج باید سرشار از عشق، همراهی، اعتماد، حمایت و شادی باشد.

 

 

اما وقتی جوان و در حال رشد هستیم، وقت این است که آزاد باشیم  و فردیتمان را رشد دهیم—یک شغل برای خودمان انتخاب کنیم ، مسافرت کنیم ، مستقل شویم. اینها چیزهایی هستند که به شکل زوج هم می‌توان انجام داد اما وقتی یک خانواده تشکیل می‌دهید، محدودتر می‌شوید.

 

 

 

 وقتی جوان ‌تر هستیم و دهه بیست سالگیمان را پشت سر می‌گذاریم، بعضی وقت ‌ها نمی‌دانیم که بعنوان یک "فرد" چه هویتی داریم. همین باعث می‌شود در رابطه ‌مان خود را گم کنیم. بیشتر زوج‌هایی که در سنین پایین ازدواج می‌کنند به خاطر همین عدم بلوغ احساسی و تجربیات محدود زندگی با طلاق روبه رو می‌شوند.

دختر و پسری که از 16-17 سالگی رابطه خود را شروع می‌کنند، احساس می‌کنند که ازدواج ، قدم بعدی برای آنها در دهه بیست زندگیشان است. بااینکه این می‌تواند موثر باشد اما خیلی مهم است که بدانند مشکلاتی هم در راه خواهد بود. بعنوان مثال، اگر به این دلیل که از دبیرستان فقط با یک نفر دوست بوده‌ اید و از او برای خود یک بت ساخته اید ، این را بدانید که وقتی بزرگ تر و بالغ تر شدید و به اجتماع راه پیدا کردید دیگرانی را خواهید دید و شناخت کامل تری از ازدواج و تعهد پیدا خواهید کرد .

 

 

همچنین داشتن امنیت مالی هم اهمیت زیادی دارد. مراسم عروسی خرج و مخارج بالایی دارد و چیزهایی مثل تهیه مسکن و شروع یک خانواده نیاز به مقدار زیادی پول دارد. وقتی جوان ‌تر هستیم، می‌توانیم بدون خرج پول زیادی زندگی را بگذرانیم اما وقتی به کسی متعهد شوید، خیلی مهم است که هر دوی شما ثبات مالی داشته باشید.

 

هیچ چیز بدتر از دعوا کردن بر سر پول یا بالا آوردن بدهی برای مخارج خانه نیست. این مشکلات ایجاد رنجش می‌کند و استرس زیادی بر رابطه وارد می‌کند. هرچه سنمان بالاتر می‌رود، یاد می‌گیریم که چطور بودجه ‌بندی کنیم و چطور مدیریت مالی داشته باشیم. لازم به ذکر نیست که وابستگی مالی به خانواده‌ ها هم فشار زیادی بر زوج وارد می‌کند.

 

 

 

اگر بدانید ازدواج کاملاً متعهد چیست، هیچوقت برای رسیدن به آن عجله نمی‌کنید. طلاق گرفتن سخت است. همه جدایی‌ها همینطور هستند اما طلاق بسیار مشکل سازتر است، مخصوصاً اگر پای بچه هم وسط باشد. در ازدواج کردن هیچوقت نباید عجله کنید. درست است که ازدواج قدم بسیار خوبی در زندگی می باشد که نشان‌ دهنده عشق و محبت است، اما نباید به آن بعنوان راهی برای مقابله با بی وفایی کسی که دوستش دارید ، به دست آوردن امنیت بیشتر یا نجات از تنهایی به آن نگاه کنید.

 ازدواج تعهدی واقعا جدی است و نباید آسان به آن نگاه کرد. وقتی هنوز جوان هستیم و فردیت خودمان را کشف نکرده ‌ایم، بهتر است این قدم را برای زمانی که بزرگتر و بالغ‌تر شدیم و از نظر مالی و احساسی ثبات و امنیت بیشتری به دست آوردیم، نگه داریم. 



گردآوری : گروه سبک زندگی سیمرغ

www.seemorgh.com/lifestyle

منبع : mardoman.net

 

 

 

 

 از نظر روانپزشکان 5 عامل در انتخاب همسر آینده شما دخیل است . به این 5 عامل توجه کنید:

 

1. ژن CHM  

 مطالعه‌های اخیر لکوس و دکونیگ سوئیسی نشان داده ما از نظر ژنتیکی قادر به تشخیص بو هستیم. وقتی فردی به شما می‌گوید بوی خوبی می‌دهید در واقع بدنش در حال تجزیه و تحلیل ژن‌های CHM شماست. این گروه از ژن‌ها، مسوول تدارک سیستم ایمنی هم هستند و وقتی قرار است عضوی اهدا شود، پزشکان توجه می‌کنند که ژن‌های ‍CHM گیرنده و دهنده یکی باشد تا عضو پیوندی پس‌زده نشود.

 

 معمولا اعضای یک خانواده ژن‌های CHM مشابهی دارند اما در خارج از خانواده موارد مشابه به سختی پیدا می‌شود. نکته بسیار جالب اینکه افرادی که ژن‌های CHM آنها کاملا متضاد است جذب هم می‌شوند. برای اثبات این قضیه لکوس و دکونیگ تی‌شرت‌های چند مرد را به چند زن دادند تا بو کنند و لباسی را که به نظرشان بوی جذاب‌تری دارد انتخاب کنند. نتایج بررسی‌ها نشان داد زنان لباس‌هایی را انتخاب می‌کنند که متعلق به مردانی است که ژن CHM آنها هیچ شباهتی به ژن‌های CHM آنها ندارد.

 

 

 

 

 مرد و زن حین انتخاب همدیگر به تناسب‌های بدنی یکدیگر توجه می‌کنند. اکثر ما انسان‌ها تناسب بدنی کاملی نداریم. یک نفر چشمان درشتی دارد، دیگری انگشتان بلند و دیگری پاهای کشیده اما این عدم تناسب گاهی به چشم جنس مخالف زیبا به نظر می‌رسد. رندی تورنهیل، روان‌پزشک آمریکایی به این نتیجه رسیده که زنان هر چند به مردان غیرمتناسب علاقه داشته باشند به ویژه در دوره تخمک‌گذاری مردانی را جذاب می‌دانند که بدنی کاملا متناسب دارند. دلیل آن هم تمایلی ناخودآگاه به داشتن فرزندانی متناسب است. مردان نیز زنانی که اندامی متناسب دارند و اندازه دور کمر آنها کمتر از دور باسن شان است را جذاب‌تر و بارورتر می‌دانند.

 

 

 تستوسترون هورمونی مردانه است که باعث به‌وجود آمدن خوی خشن ماست. براساس تحقیقات هر چه میزان این هورمون بالاتر می‌رود میزان خوشبختی در میان زوجین کاهش می‌یابد.

آمار نشان می‌دهد میزان خیانت، خشونت‌های خانگی و طلاق در میان زوجینی که هورمون تستوسترون در جنس مرد بالاتر است، بیشتر دیده می‌شود. به همین دلیل زنان ناخودآگاه بیشتر به مردانی جذب می‌شوند که صورتی نسبتا زنانه دارند.

 شباهت، دلیل دیگر جذب شدن برخی زوجین به هم است. بیشتر مردان به سمت زنانی جذب می‌شوند که نشان یا ردپایی از مادرشان داشته باشند. مدل مو، رنگ چشم، نوع حرف‌زدن، شکلی از رفتار... هر چیزی که در ذهن یک مرد تداعی‌گر مادرش باشد، ممکن است باعث جذب او به یک زن شود.

 

 

 جذاب بودن، تنها به دلیل داشتن یک ویژگی فیزیکی نیست. خلاق بودن ، مهربان و باهوش‌بودن از جمله ویژگی‌هایی است که باعث جذب افراد به هم می‌شود. دیوید باس، روان‌شناس آمریکایی 10 سال پیش تحقیقی انجام داد و در آن از 10 هزار زن و مرد با 37 فرهنگ مختلف درخواست کرد معیارهای انتخاب همسر خود را بیان کنند.

تمامی این افراد درصدر فهرست خود مهربانی و بعد از آن ذکاوت را قرار داده بودند. به نظر می‌رسد برای بزرگ کردن فرزندان و زندگی کردن در این دنیای ستمکار، زیبایی روح مهم‌تر از زیبایی جسم است.

 

 

 

گردآوری : گروه سبک زندگی سیمرغ

www.seemorgh.com/lifestyle

منبع : salamat.ir